Feride Berfu Demirhan


EVCİL BİR FAHİŞE

etraf sarmal ve karanlık bir sevgili

gibi, kasım ayını bir yastık altına bağlıyor.

Ferlingetti’nın yıkandığı ırmağa dökülüp

sayamadığı kartpostal gibi bırakıp gitmeliydin,

evcil bir fahişe için bu sayfayı ateşe verirken…

 

Kasım ayını arıyorum, telefonlara

çıkmıyor. Uzun zaman önce aralıksız

biri gibi kuşkulu bir keder, sokakları

sizin ışığınıza terk etmiyor.

 

Etraf kirli ve karmakarışık sevgili gibi

Sanki, sana uzatıyorum aralıksız atması

istenmemiş bir kalbin sokaklarında mola

veriyorum. Kimliksiz geçit aralıklarına

birinin kızıl suyu damlıyor oturdum

çayımı bekliyorum, yıllar öncesinden…

 

Perdeden indim az önce Barış Manço

şarkılarından… sokak çalgıcısıyla

sevişme hayali ne yazık ki onun

vicdanına takılıyor; kuşlar mesafe

kat ediyorken…

 

Etraf ve şehir agorada toplanmış elli

yıl öncesinde. Herkes ant içmiş gibi evsiz

evcil bir fahişenin borcunu yenilemek istiyor