Levent Karataş


Levent Karataş

kurt doğası

uzun hayırsız bir meseldesin
yuva denilen çocukluk inancı evinde
dengbeji annem meselin
ak saçıyla anlatsam kıssasını
babacı şefkatiyle rüyâsını

korkunç yalçın dağlarda
baharı Asya‘ya müjdeleyen
güneşin değişiyle damlayan
su olup akan kar
can misali dilinden

dokuz yüz elli altı kışı mektuplarına
annemin kanatlarına sığındım
hayat dediği bahçede
ipek elbisesi sırtından açılan
on beş yaşın fuşya kanatlarına

Arpaçay’ın taş evinde beşik salladım
acının omuzlanışıyla tırpan
secdeye vardım çölün ortasında
tarlalardan damarlanan çayda yalınayak
yaşadığı suya benzeyen balık oldum
kul oldum

öyküden çıkmadın mı Venezuelalı kardeş
İrlandalı yoldaş
tek sistemde iki gerçeğe oynayan istasyon ajanı
kop benden
annemi anlatıyorum

ikinci kılavuz annemi
annem var
koca Aysel’in oğluyum
beş kat merdiveni mırıldanıp çıktım
yayla göçerinin oğluyum, dedim:
koca Aysel’in oğlu

uzun hayırsız bir meselden yazıyorum
çift hayatlıyım kardeşim
şairden sayma beni
silah kullandığımı anlatmıştım
mermiyi namluya sürdüm
titredim nişan aldım
ağzımla puhuff yaptım
ateşlendi mi dedim panikle
ölmedim
ana duası almışım

poligonları sevmem o da sevmez
ama ispinoz ötüşü saksafon
kargaların gaklamasında
insancıl hedef tahtası acısı
denize dizilmiş balonlarda mutsuzluk
insan düşmandır düşüncesi

neyse ki dokunulmaz politbüro üyesiyim
Sarıyer’de tütsülenmiş sarhoş
ondokuz süsünde levent

kurt doğası dişil mi sorusudur annem
kurdun erkeği de dişisi de kurttur
kurmacayı ben mi yapıyorum
annem bilir
sütü Çerkez çadırından gelir

uzun hayırsız bir mesel bu
yüzünü güldüremedim anamın.

Levent Karataş / 12 Ekim 2020 / Acıbadem