Mehmet İşten


YERÇEKİMİ CİNİ

yaprakları indiriyor ellerinden tutarak
yavaşça
küsmeden ölüyorlar
anlamıyorlar belki öldüklerini
hastalandık sanıyorlar
her şeyi aşağı çekiyor yerçekimi cini

baharın habercisi uçurtmaları
rüzgârın uçurduğu kiremitleri
ipek eşarpları, kavak pamukçuklarını
ağırlığı olan anıları
beklenmedik bir ayrılık, küçük bir bencillik
yükselse ve yok olsa dediğimiz şeyler
hepsini tutuyor burada yerçekimi cini

uzaya çıkmak yok diyor kafası güzel çocuklara
olay burada geçecek, bu pis liman kentinde
dozu aşsanız da ve yükselseniz de bir süre
-şefkatli değil artık konuşurken-
yakalayıp indiririm sizi sabah çöplüğünüze.

daha dün sabah gördüm
elinde şiir taslaklarıyla çatıdan
uçmağa çalışan
bir delikanlıyı indirdi aşağı,
sert oldu tabii
öldü çocuk

benimle de çok uğraşıyor
yerçekimi cini
binbir türlü dümen
ama ben ruhunu biliyorum onun
aldanmıyorum hilelerine

tatsız konular bunlar
çocukken beni de sevdiler
dünya bildiğiniz dünya değil
işler başka türlü dönüyor felekte

Merkezefendi Ağustos-Eylül, 2020