Aysel Özkan


Yürüdükçe

 

 

yürüdükçe

yer yarılır içine girermiş düşler

sesler bırakırmış kadın ardında

ipekten bohçasında teyelli gülüşler

 

yürüdükçe

taş keser kan olurmuş dizler

gözler bırakırmış kadın ardında

kabuk tarlasında çapalı yara bereler

 

yürüdükçe

yol yanar kül olurmuş umutlar

izler bırakırmış kadın ardında

yanık sularda iğdeli sandallar

 

yürüdükçe

ruh sezer kainata erermiş yıldızlar

nefesler bırakırmış kadın ardında

kırlangıç kanatlarında uçarı papatyalar

 

yürüdükçe

dağlara çöken sis kadar güzelmiş sabahlar