Zeynep Nur TİRYAKİ


Duyamam

 

Duy bana

modern anlatının

ucuzluk pazarlarına

yüreği yırtık pantolonlunun ceplerine düşmesini

delici bakışlarla sarsılan göğü

duy -sana

sırtında bir çantayla oracık kalmayı

peynir ekmekten kesilişini yumruğun

ayrıntılar ve aşklar dehlizinin kıvrımlarını

ipekten yorganlara sarılmış kalbin

üşüyüşünü

kan çanağı oluşunu

beni bulamayan sesinin

trenin gölgesinde soysuzların yuvalandığı gecelerde

gamlı baykuşunu gündüzlerin.

Ben, dostlarla rastlaştıkça düşen ses

Ben, başkalığımı açık açık söylüyorum

duvara tırmanan örümceği alıp

büküyorum sol ciğerime

Çiçek kemiğimle karşıladığım Hidâyet’in kuşlarını

Ben,

anlatının kahramanı

öpmek istiyorum kıvrılan başımı.