Sena Türkmen


Giyecek Bir Şeyim Yok

 

zaman daralmış yollarım uzamış ama
her an bir karar alıp
kestirebilirim belki kahkül bile
bok gibi oldu diye ağlayabilirim
bana güven olmaz her an elimde bir solucan
ortalığı karıştırabilirim
ters yöne girebilirim aklıma yatarsa her yeri yağma
birileri için üzülebilirim
ellerimle süzebilirim ruhumu canım isterse

dışta olmanın niyesini sorgulamak
yorulmanın altını kurcalamak gibi debeler
bıraktım bunları uzaklaştırdım
beni kovduracak soruları, oldu olacak huyları
bunları geçmişim de hep unutmuş gibi yapmayı
kavrulmayı bıraktım
zavallı şakalar beni boğazlamıyormuş gibi
bir mizah öğretisiymiş gibi
hani iyi ki duymuşum ne iyi edilmiş gibi
anladın

bazı ağrıların periyodu var
vücudun yenilenmesinin bir anlamı
belirli günler ve haftalarda
bazı kapıların arkası yok
bu yüzden gitme arzusu replay replay
ben bir durup düşünüyorum
geçen sene de aynı zamanda diyorum
üstüme basıldı
içim sıkıldı korseli bir elbise içindeyim
dişlerim sıkıldı paslı sesler çıktı ağzımdan
başlayarak yanıldım

belirli anlarda yoklayan silinme arzusuna
durdurma butonu yok
anı didiklemenin getirisi
rengin ve derinin adil bir ilişkisi
bu elbise içinde nefes alınacak yer yok
dolabımda giyecek başka bir şeyim
yine de etraftaydım hep tumturak
göz içlerine salındım ses kestim rol kestim
hani geçermiş ne gerek varmış gibi
anladın