Zeynep Gül Akgöz


Hiç

 

bu kız ölümün eşiğinde
eşikleri atlıyorum ki şeytan bıraksın peşimi
boşaltın işte
suretiniz altındaki irinleri
anlaştık dün ye’cüc ve me’cüc ile
fahişe ruhunuzu kapatacaklar genel evlere
ızdırap çektirecekler kezzaplarla
şehvetinizi gömsünler lağım çukuruna
döksem foyanızı ortaya
ne din kalır ne de şiir
benim adım Gül!
gülün yaprakları ayaz aldı
kefen dahi dikemediler sana bülbül
haketti mi üşümeyi? bilmem…
yok saydılar dikenlerini koyunlar
tanrım ne olur
Gül’ü sen öldür!