Nisa Leyla


Toz Hasrettir

 

Nesnelerle konuşuyor ama sanat değil mutluluktan
Yuvarlanıyor yerlerde toza bulanmak istiyor hayata
Güzel dünyanın aç bırakmadığı nadir insanlardan
Toz diyor ne güzel ne güzel şey…Mikrop!
Mikropları seviyorum! Beklemek üzerine bir toplantı, çağırdı
Herkes okudu bir şeyler, ben hasretimi bekliyorum dedim
Yıllardır kime olduğunu bilmediğim o hasreti
Onun beklediği hiç olmamış. Özlediği de. İnsan beklemez mi?
Sanırım fazla tarafsızdı hücreleri fazla özgür fazla uçucu.
Gencecik biriyle evlendi sonra devam etti cenneti
Kız da kavuştu cennetine: para
Tozda yuvarlanıyorlar şimdi ikisi de…
Üstüne başına tozlar yapıştırıyor yerlerde
Herkesin bastığı yeri sürüyor yüzüne her yerine
Mendiller vazolar kalemler izler
Koltukla bile konuşuyor ruhbilim diyor bu işe
Okulunu açacakmış. Açar tabii. Para bu bilim de yapar
Nesne de, can bile katar. Katmıyor mu Gates yapay zekaya.
Ama bunun o tasası da yok eşyalar diyor zaten canlı.
Çıktım yanından. Kapıları çiçeklerle sarılı evden.
İplik çıkarmaya yarar insanlar
Ama eğirmeye kendine döner insan.
Biraz yürüdüm. özledim.
Aşkın sadakatine bir avuç yem attım sustu içim.
Bugün bir uğursuzluk bir uğultu bir 13
Toz hasrettir.

NİSA LEYLA